Då Gud slutta å slåss

Det er ein myte at for nordmenn flest er det viktigaste i påska knytt til lange skiturar på snøkledde fjell. Etterpå slappar vi av med varm sjokolade, nyskrella appelsinar og en haug krimbøker i solveggen. Nei, dei aller fleste av oss held oss faktisk i låglandet, og legg heller om til sommardekk på bilen enn å klistre skia fast i dei siste snøflekkane. Men i god nasjonalromantisk tradisjon held vi fast på bildet av oss sjølve som nære slektningar av Lars Monsen.

Det er óg ein myte at kyrkjene er lite besøkt og står tomme denne veka. Fleire enn du trur går faktisk i kyrkja både i påska og elles i året. Dei som har rekna på det, har funne ut at gudstenestene her i landet totalt sett er betre besøkt enn ein gjennomsnittleg runde i Tippeligaen. For bodskapen om fred og forsoning mellom Skapar og skapning like levande, sjølv om Einar Gelius* sår tvil om meininga med krossfestinga og ateistane hevdar at Gud er daud, eller i alle fall slem.

Det er ein myte at Gud er dømmande og hevngjerrig. Påskebodskapen med nattverd, krossfesting og oppstode er det stikk motsatte. Skal det bli slutt på ein slåsskamp, må nokon slutte å slå. Rett nok risikerar du å få høyre at du feiga ut og tapte, men på litt lengre sikt har du vunnet sjansen til å gjere noko anna. Hangen vikingane hadde til blodhevn og slektsfeider over fleire generasjonar blei borte då kristendommen gjorde sitt inntog. Jeg trur faktisk vi skal vere glade for det. Men når det er sagt, skal du likevel ikkje akseptere å bli utsatt for vald eller overgrep.

For når det kokar mellom øyrene er ord om tilgjeving og forsoning tøffe tak. Da høyrest det ikkje eingong fornuftig eller klokt ut. Det strider mot alt som boblar fram i oss når vi møter urett, urimelege krav eller vi følar oss truga. Men Gud har slutta å slåss, og tek ikkje igjen sjølv om det var vi som starta. Det var dette som skjedde då Jesus døyde og sto opp att for vår skuld. Så det viktigaste du kan gjere i påska, er å finne ut kven du skal slutte å slåss med.

God påske og Guds signing.

---

Opprinneleg skrive for Firda og publisert der fredag 03.04.2012

*Kronikk på VG Nett onsdag 4. april 2012; «Jesus døde ikke for våre synder»

Aldri så godt at det ikkje er galt for nokon

Betraktning over Johannes evangelium 11,45-53

Det kan fort bli for mykje sjølv av ein god ting. I TV-reklamen ser du ein bestefar som drikk tran saman med barnebarnet før dei går ut for å sparke fotball. Full av energi knallar bestefar til, men bommar på målet og knuser ei vindusrute hos naboen. Spørsmålet frå gutungen der dei tittar forsiktig fram bak eit hjørne, -Bestefar, tok du for mykje Møllers tran, gjekk rett inn i daglegtale. Sidan har omgrepet blitt nytta vidt og bredt. For Møllers tran og reklameskaparane er dette ein draum, men for konkurrerande produkt er det eit mareritt. Korleis i all verda skal ein hamle opp med ein konkurrent som blir omfavna av langt utover kundekretsen? Eg vil tru dette er blitt diskutert heftig i marknadsavdelingar og styrerom.

Jesus gjorde mykje godt på dei tre åra frå han blei døypt av Johannes til han blei korsfesta av Pilatus. Ryktet om han spredte seg vidt omkring og han trakk så mykje folk at det kunne skape problem for dei som var opptekne av ro og orden. I tillegg sa og gjorde han ting som ikkje sto i læreboka for dei meir etablerte aktørane på marknaden. Dette blei sjølvsagt ikke tatt nådig opp av desse. Det blei rett og slett litt for mykje Møllers tran for dei. Dei var fornøgde med situasjonen, og såg ingen grunn til å risikere noko som kunne slå tilbake på dei. Det gode blei er ofte det beste sin fiende.

Vi som lever og leser i god ettertid har fordelen av å sjå korleis ein ond konspirasjon fører til at Guds plan for frelse blir oppfylt. Det som blir sagt i ei meining, slår til på ein måte du ikkje ante var mogleg eller meiningsfylt. Etterpåklokskap er ein langt meir presis vitenskap fordi vi kjenner fasiten. Men framleis er det slik at vi ikkje likar at nokon ofrar seg. Tanken på at Gud sender sin eigen son i døden for vår skuld, vekkjer motstand langt inn i teologiske fagmiljø den dag i dag, for ikkje å snakke om i andre kulturar og under andre himmelstrok. Å tru på Gud er å stole på at han veit best, Sjølv når du ikkje er einig.

God helg, og Guds signing!

---

Publisert i Firda  fredag 8. april 2011