Tekstbetraktning over Salme 73,23-28, 19. søndag e. pinse, 23. oktober 2011
- Du har gripe mi høgre hand.
Ein ettermiddag på våren 1978 satt eg i eit siderom i Stathelle kapell saman med resten av klassen min. Vi var konfirmantar, og som gutar flest satt eg på bakerste benk og fulgte berre nesten med på kva sokneprest Sverre Næsheim heldt på med. Han hadde lest nokre vers og snakka om dei tre trinna i frelsa. Eg anar ikkje kva streng i sjela orda hans traff, men eg vakna brått uten å ha fått med meg kva han hadde sagt. Etterpå måtte eg difor somle litt medan dei andre fór ut, og fekk spurt kva bibelvers det gjaldt. Av ein eller annen grunn noterte eg det i læreboka mi. Etter konfirmasjonen gjekk det i gløymeboka óg. Men fyrste trinnet var tatt.
- Du leier meg ved ditt råd.
I påska 1982 var eg på påskeleir på Rjukan saman med andre baptistungdommar frå Porsgrunn og Skien. Eg tenkte eg skulle bidra med noko under ei kveldssamling, men då måtte eg finne andre bibelvers enn dei eg brukte då eg vart døypt i baptistkyrkja tre månader tidlegare. Det hadde jo alle kameratane mine høyrt. Då dukka orda frå konfimasjonstimen fire år tidlegare fram att, og eg fekk hjelp av leiarane til å finne dei i Bibelen. Endå to år seinare blei orda frå søndagens tekst avgjerande då eg under mykje tvil sette foten på andre trinnet. Då bytta eg ut ingeniørstudier med pastorutdanning og heiltidsteneste i kristen samanheng.
- Sidan tar du meg opp i herlegdom
Det siste trinnet i frelsa er heilt og fullt Guds ansvar. Om han rekk ut ei hand kan eg la vere å ta den. Om han gir meg gode råd, kan eg hevde at eg veit betre. Men vil eg oppleve herlegdommen, er det berre Gud eg kan håpe på. Han har lova å ta meg dit, men eg kan godt vente litt med det. For framleis har eg ting å utrette og hendingar eg vil oppleve. Alt har ikkje gått på skinner sidan eg tok imot Jesus og lot Guds ord vere motivasjon og rettleiing i livet. Skjær i sjøen vil det alltid vere, men med ein god los kjem du trygt i havn. - For kven har eg elles i himmelen?
God helg og Guds signing.
Opprinneleg skrive for Firda og publisert der fredag 21.10.2011
21 oktober 2011
11 september 2011
Hovmot står for fall
Tekstbetraktning over Lukas 18,9-14, 12. søndag e. pinse, søndag 4. september 2011
I løpet av dei siste vekene har endå ein diktator I nordafrika falt frå makta og luksuslivet. Opprøra i Tunisia, Egypt og Libya det siste halvåret ser ut til å komme like overraskande på herskarane i desse landa som omveltningane i aust-europa kom på leiarane I Sovjetunionen, Aust-Tyskland og resten av Aust-Europa for tjue år sidan. Gjennom terror og trugsmål prøvde dei å kneble motstand og dyrke sin eigen popularitet. Men det er ikkje kjærleik du får om du forlangar det med vald. Å elske nokon kan aldri knyttast til ei plikt. Kjærleiken er berre ekte når andre elskar deg av fri vilje.
Visst er rettar og plikter fine ting. Særleg når dei går din veg og du kan klaske regelverket i bordplata og sei “sjå her! Dette har eg krav på”. Det er trygt og godt med alt som er oppe og avgjort. Då slepp vi unna ufine taklingar frå dei meir usikre sidene ved livet, og kan berre peike og klikke på ein passande garanti når grunnen under føtene våre gynger. Men eit omdøme kan du ikkje skaffe deg på denne måten. Like lite som du med rette kan omtale deg sjølv som audkjuk eller beskjeden, kan du kreve at andre skal like deg. Det er alltid opp til andre å avgjere kva omtale du får i historiebøkene.
For den som trur at han er ferdig utlært, er ikkje utlært, men ferdig. Det er ein stri tørn å innsjå at sjølv ikkje hardt og godt arbeid åleine kan garantere ein velfortent plass i himmelen. Der farisearen i bibelteksten berre ser sitt eige speglbilete i bobla han lever i, ser tollaren noko som er større enn han sjølv. Han ser Gud, og hos Gud ser han den kjærleiken vi alle treng. Vi er skapningar på Guds jord som ikkje er i posisjon til å fremje krav. Men vi kan be om nåde, ein nåde farisearen ikkje skjønar vitsen med. Men Gud elskar alle, alltid, -uansett. Du skal prise deg lukkeleg når livet byr deg opp til ein lystig dans, men det gir deg likevel ingen fribillett til himmelen.
God helg og Guds signing.
Opprinneleg skrive for Firda og publisert der fredag 02.09.2011
I løpet av dei siste vekene har endå ein diktator I nordafrika falt frå makta og luksuslivet. Opprøra i Tunisia, Egypt og Libya det siste halvåret ser ut til å komme like overraskande på herskarane i desse landa som omveltningane i aust-europa kom på leiarane I Sovjetunionen, Aust-Tyskland og resten av Aust-Europa for tjue år sidan. Gjennom terror og trugsmål prøvde dei å kneble motstand og dyrke sin eigen popularitet. Men det er ikkje kjærleik du får om du forlangar det med vald. Å elske nokon kan aldri knyttast til ei plikt. Kjærleiken er berre ekte når andre elskar deg av fri vilje.
Visst er rettar og plikter fine ting. Særleg når dei går din veg og du kan klaske regelverket i bordplata og sei “sjå her! Dette har eg krav på”. Det er trygt og godt med alt som er oppe og avgjort. Då slepp vi unna ufine taklingar frå dei meir usikre sidene ved livet, og kan berre peike og klikke på ein passande garanti når grunnen under føtene våre gynger. Men eit omdøme kan du ikkje skaffe deg på denne måten. Like lite som du med rette kan omtale deg sjølv som audkjuk eller beskjeden, kan du kreve at andre skal like deg. Det er alltid opp til andre å avgjere kva omtale du får i historiebøkene.
For den som trur at han er ferdig utlært, er ikkje utlært, men ferdig. Det er ein stri tørn å innsjå at sjølv ikkje hardt og godt arbeid åleine kan garantere ein velfortent plass i himmelen. Der farisearen i bibelteksten berre ser sitt eige speglbilete i bobla han lever i, ser tollaren noko som er større enn han sjølv. Han ser Gud, og hos Gud ser han den kjærleiken vi alle treng. Vi er skapningar på Guds jord som ikkje er i posisjon til å fremje krav. Men vi kan be om nåde, ein nåde farisearen ikkje skjønar vitsen med. Men Gud elskar alle, alltid, -uansett. Du skal prise deg lukkeleg når livet byr deg opp til ein lystig dans, men det gir deg likevel ingen fribillett til himmelen.
God helg og Guds signing.
Opprinneleg skrive for Firda og publisert der fredag 02.09.2011
10 september 2011
Det er ingen VIP-plasser i himmelen, -eller i menigheten
Jakobs brev 2,1-7
Det er helt naturlig å finne seg favoritter. Noen trives vi veldig godt sammen med noen og andre klarer vi ikke å takle selv om vi prøver så godt vi kan. Det er ikke lett å sette fingeren på hvorfor det er slik, men det har tydeligvis ikke forandret seg siden Jakobs tid. Det er helt tydelig at det skjedd noe alvorlig som får ham til å skrive dette. Så vi må også være oppmerksomme på hva trynefaktoren gjør med oss.
For alle mennesker trenger å bli sett og lagt merke til. Det er forskjellsbehandlingen Jakob peker på med en streng finger. En rik skal ikke settes i skammekroken mer enn på hedersplassen, selv om det siste nok skjer oftere enn det første. I møte med Gud stiller vi på lik linje; -Alle er vi syndere og trenger Guds nåde. (Rom. 3,23). Da blir det uvesentlig om du går i klær fra Armani eller Fretex.
Opprinnelig skrevet for Bibelleseringen i Norge og publisert i leseplanen Siesta uke 36-2011
Det er helt naturlig å finne seg favoritter. Noen trives vi veldig godt sammen med noen og andre klarer vi ikke å takle selv om vi prøver så godt vi kan. Det er ikke lett å sette fingeren på hvorfor det er slik, men det har tydeligvis ikke forandret seg siden Jakobs tid. Det er helt tydelig at det skjedd noe alvorlig som får ham til å skrive dette. Så vi må også være oppmerksomme på hva trynefaktoren gjør med oss.
For alle mennesker trenger å bli sett og lagt merke til. Det er forskjellsbehandlingen Jakob peker på med en streng finger. En rik skal ikke settes i skammekroken mer enn på hedersplassen, selv om det siste nok skjer oftere enn det første. I møte med Gud stiller vi på lik linje; -Alle er vi syndere og trenger Guds nåde. (Rom. 3,23). Da blir det uvesentlig om du går i klær fra Armani eller Fretex.
Opprinnelig skrevet for Bibelleseringen i Norge og publisert i leseplanen Siesta uke 36-2011
Abonner på:
Innlegg (Atom)