Matteus 9,14-17
Som Johannes’ disipler og fariseerne har vi et nesten religiøst forhold til tradisjoner. Vi har vanskelig for å godta dyptgripende og brå omveltninger. Bare tenk på hvor kolossale diskusjoner det blir innen idrett ettersom nytt utstyr og nye teknikker gjør sitt inntog. Vi liker å vite hvor ting kommer fra, og har ikke helt sluttet å reparere klær og annet som slites. Og om det ikke kan repareres, putter vi det unna på loftet eller i garasjen. Det kan jo være kjekt å ha en gang.
Men enkelte ganger er oppbrudd unngåelig. Gammelt og nytt lar seg ikke alltid kombinere. Skal du sette nye batterier i lommelykta hjelper det ikke bare å skifte det ene. Da vil det andre tappe den nye for kraft og snart lyser lykta like dårlig som før. Det går heller aldri bra hvis du blir stående med en fot på land og en ombord i båten når den legger fra kaia. De viktige tingene i livet krever ro, konsentrasjon og en klar målsetting. Ingen er tjent med at du går baklengs inn i framtiden. Et nytt liv med Jesus forutsetter at du ikke er sentimental.
03 februar 2011
02 februar 2011
Dårlig rykte ingen hindring
Matteus 9,9–13
Jesus var så visst ikke redd for å havne i dårlig selskap. Tvert imot, her er det tydelig at han faktisk oppsøker det. Og igjen er de fromme og forsiktige på plass med pekefingeren. At Matteus reiste seg og la en innbringende jobb bak seg for å følge Jesus, kom helt i skyggen da moralens voktere så at han fortsatt holdt seg med dårlige venner. Men hvem skulle han ellers invitere? Dette var vennene han hadde, og Jesus var ikke redd for dem.
Vi skal ikke lage for mye teologi av at Jesus ofte forsvarer de utstøtte i samfunnet og refser dem som søker å holde en viss standard. Det er jo ikke galt i å oppføre seg skikkelig. Problemet ligger mer i at de såkalt vellykkede overser at de trenger Jesus like mye som de elendige for å bli frelst. Folk som ikke vil innse at de er syke, går jo heller ikke til legen. Dermed kan de ikke bli friske. Jesus bruker heldigvis ikke «bare de beste råvarene». Han kaller alle som stiller opp.
Jesus var så visst ikke redd for å havne i dårlig selskap. Tvert imot, her er det tydelig at han faktisk oppsøker det. Og igjen er de fromme og forsiktige på plass med pekefingeren. At Matteus reiste seg og la en innbringende jobb bak seg for å følge Jesus, kom helt i skyggen da moralens voktere så at han fortsatt holdt seg med dårlige venner. Men hvem skulle han ellers invitere? Dette var vennene han hadde, og Jesus var ikke redd for dem.
Vi skal ikke lage for mye teologi av at Jesus ofte forsvarer de utstøtte i samfunnet og refser dem som søker å holde en viss standard. Det er jo ikke galt i å oppføre seg skikkelig. Problemet ligger mer i at de såkalt vellykkede overser at de trenger Jesus like mye som de elendige for å bli frelst. Folk som ikke vil innse at de er syke, går jo heller ikke til legen. Dermed kan de ikke bli friske. Jesus bruker heldigvis ikke «bare de beste råvarene». Han kaller alle som stiller opp.
03 desember 2010
Kva ventar du på?
Betraktning over Lukas 21,25-33, bibel.no
- Berre vent! Slik kan enkle ord ta motet frå ein stakkar, og gjere framtida mørk og dyster. Ventetida kan vere tung. Dette er truleg grunnen til at venterom ikkje har særleg høg status, i alle fall ikkje dei hos tannlegen eller på Firda billag etter at siste bussen har gått på julafta. Kva kvalitet det er på ventetida heng altså nøye saman med forventingane vi har. I lyset frå utstillingsvindauga i adventstida er det lett å sjå kva ein går glipp av om ein ikkje fell inn i mønsteret. Aldri elles i året er det så lett å bli kjend med skuggesidene i livet. For mange er tida frå no og fram til jula er over ei sann mare.
- Berre vent! Det kan óg ligge håp og trøyst i desse orda som gjer det mogleg å halde ut. Eit levande håp som flytter merksemda frå det som berre dreier seg om å ha det fint og reint og nypussa, og løfter blikket opp og fram. Det kan vere eit drag i lufta som tyder på at eit brett småkaker snart er klart for prøvesmaking, eller små hint i ei samtale som gjer deg glad og nysgjerrig. Det kan óg vere eit vérteikn som fortel deg kva morgondagen bør brukast til. Til og med kraftig motbør eller fare er til å leve med når det fører deg vidare mot nye mål. Ein kan sjøvsagt ikkje alltid vite sikkert, men om det finst ein spire av håp er det god nok grunn til å stå på.
Advent er ikkje berre fire søndagar med ventetid kvart år fram til butikkane stengjer og pinnekjøtet kjem på bordet. Ventetida fram mot feiringa er ei påminning om at han som oppfylte alle Guds løfter etterlot seg eit nytt; Han skal kome attende, og då med ein ny himmel og ei ny jord. For nokon vil det vere ein draum som viste seg å vere sann, mens andre vil sjå det som ei katastrofe av dimensjonar. Men vi ventar alle, same kva vi trur eller ikkje trur om dette. Det som skil oss, er kva det vil bety for oss når det skjer, om det skjer. Men frå sist er invitasjonane sendt ut, dørene til gjestbodet står framleis opne og det er ledige plassar ved eit dekka bord. Kva ventar du på?
God helg og Guds signing!
Opprinnelig skrevet for Firda og publisert den 3. desember 2010.
- Berre vent! Slik kan enkle ord ta motet frå ein stakkar, og gjere framtida mørk og dyster. Ventetida kan vere tung. Dette er truleg grunnen til at venterom ikkje har særleg høg status, i alle fall ikkje dei hos tannlegen eller på Firda billag etter at siste bussen har gått på julafta. Kva kvalitet det er på ventetida heng altså nøye saman med forventingane vi har. I lyset frå utstillingsvindauga i adventstida er det lett å sjå kva ein går glipp av om ein ikkje fell inn i mønsteret. Aldri elles i året er det så lett å bli kjend med skuggesidene i livet. For mange er tida frå no og fram til jula er over ei sann mare.
- Berre vent! Det kan óg ligge håp og trøyst i desse orda som gjer det mogleg å halde ut. Eit levande håp som flytter merksemda frå det som berre dreier seg om å ha det fint og reint og nypussa, og løfter blikket opp og fram. Det kan vere eit drag i lufta som tyder på at eit brett småkaker snart er klart for prøvesmaking, eller små hint i ei samtale som gjer deg glad og nysgjerrig. Det kan óg vere eit vérteikn som fortel deg kva morgondagen bør brukast til. Til og med kraftig motbør eller fare er til å leve med når det fører deg vidare mot nye mål. Ein kan sjøvsagt ikkje alltid vite sikkert, men om det finst ein spire av håp er det god nok grunn til å stå på.
Advent er ikkje berre fire søndagar med ventetid kvart år fram til butikkane stengjer og pinnekjøtet kjem på bordet. Ventetida fram mot feiringa er ei påminning om at han som oppfylte alle Guds løfter etterlot seg eit nytt; Han skal kome attende, og då med ein ny himmel og ei ny jord. For nokon vil det vere ein draum som viste seg å vere sann, mens andre vil sjå det som ei katastrofe av dimensjonar. Men vi ventar alle, same kva vi trur eller ikkje trur om dette. Det som skil oss, er kva det vil bety for oss når det skjer, om det skjer. Men frå sist er invitasjonane sendt ut, dørene til gjestbodet står framleis opne og det er ledige plassar ved eit dekka bord. Kva ventar du på?
God helg og Guds signing!
Opprinnelig skrevet for Firda og publisert den 3. desember 2010.
Abonner på:
Innlegg (Atom)